Bloodhound – poznaj najważniejsze cechy psów tej rasy
Spis treści
- Jak wygląda bloodhound?
- Jaki charakter ma pies św. Huberta?
- Dla kogo nie jest to pies?
- Jakie problemy może robić bloodhound?
- Jak karmić bloodhounda?
- Zdrowie: jakie choroby najczęściej ma bloodhound?
- Ile żyje bloodhound?
- Jak wybrać hodowlę bloodhounda?
- Jak pielęgnować bloodhounda?
- FAQ: pytania i odpowiedzi
Data publikacji: 25.04.2026
Jak wygląda bloodhound?
Bloodhound to bardzo duży, masywny pies gończy o wydłużonej, prostokątnej sylwetce. Ma krótką, twardą okrywę włosową oraz charakterystyczną, luźną skórę na całym ciele.
Cała sylwetka pozostaje harmonijna i szlachetna – bez wrażenia ciężkości. Głowa bloodhounda jest duża, długa i bardzo wyrazista. Nos jest mocno rozwinięty, z dużymi, otwartymi nozdrzami. Kufa długa i głęboka, zakończona obfitymi, miękkimi faflami. Oczy są owalne, w odcieniach brązu lub orzecha. Uszy są bardzo długie, cienkie i miękkie, zwisające w luźnych, eleganckich fałdach. Ogon jest długi i stopniowo zwęża się ku końcowi. Osadzony wysoko, noszony szablasto, ale nigdy nie zawija się ani nie skręca na bok.
Wzrost i waga bloodhounda
- Wysokość w kłębie (pies): 68 cm
- Wysokość w kłębie (suka): 62 cm
- Waga (pies): 46–54 kg
- Waga (suka): 40–48 kg
Rodzaje szaty i umaszczenia
Na tułowiu sierść tej rasy jest krótka, gęsta, przylegająca i dość twarda. Na głowie i uszach włos jest wyraźnie krótszy i miękki, natomiast na spodniej stronie ogona – nieco dłuższy i sztywniejszy. Bloodhound występuje w trzech odmianach umaszczenia: czarne podpalane, wątrobiane podpalane oraz jednolicie czerwone. W maściach dwubarwnych ciemny kolor może tworzyć czaprak lub siodło, a podpalanie pojawia się m.in. na kufie, nad oczami, na klatce piersiowej, kończynach oraz w okolicy odbytu. Granice między barwami bywają miękkie i nieregularne; dopuszczalna jest także domieszka jaśniejszych włosów. U psów czerwonych odcień może wahać się od jasnego do ciemnego, jednak nie powinien być wyblakły. Niewielkie białe znaczenia na piersi, palcach lub końcówce ogona są tolerowane, choć uznawane za niepożądane.
Jaki charakter ma pies św. Huberta?
Bloodhound to pies o bardzo spokojnym, zrównoważonym i łagodnym charakterze, wyraźnie nastawiony na współpracę z człowiekiem, choć nie zawsze skłonny do klasycznego szkolenia posłuszeństwa. Jest przyjacielski, otwarty i pozbawiony agresji, a przy tym mocno przywiązuje się do swojego opiekuna. W codziennym kontakcie sprawia wrażenie flegmatycznego i opanowanego, jednak gdy trafi na interesujący zapach, potrafi całkowicie skupić się na pracy i wykazać się ogromną wytrwałością.
Bloodhound to pies pracowity, niezwykle dokładny i konsekwentny w działaniu, obdarzony legendarnym węchem. Z powodzeniem wykorzystywany jest przez policję do odnajdywania zaginionych ludzi.
Czy bloodhound nadaje się do domu?
Ten tropiciel jest spokojny i mało konfliktowy w codziennym życiu domowym, jednak to pies duży, niezależny i kierujący się przede wszystkim węchem. W domu zachowuje się flegmatycznie i ceni spokój, ale opiekun musi liczyć się z jego uporem oraz brakiem naturalnej potrzeby podporządkowania. Nie sprawdzi się jako stróż ani obrońca – wszystkich gości wita równie życzliwie.
Czy pies św. Huberta nadaje się do dzieci?
Źródło: https://app.envato.com/search/photos/2ddf1200-ce75-4668-a22f-cc5e4ea1d2fa?itemType=photos&term=bloodhound
Bloodhound jest wyjątkowo łagodny i cierpliwy wobec dzieci. Z natury tolerancyjny i spokojny, nie reaguje agresją nawet w sytuacjach, w których inne psy mogłyby się bronić. Wymaga jednak nadzoru dorosłych. Dzieci nie powinny go męczyć ani traktować jak zabawki, ponieważ pies będzie znosił dyskomfort, zamiast go sygnalizować.
Jak rasa dogaduje się z innymi zwierzętami domowymi?
Rasa dobrze czuje się w sforze, toleruje inne psy oraz zwierzęta domowe, zwłaszcza jeśli od młodości ma z nimi kontakt. Nie jest konfliktowa ani dominująca, a jej nastawienie do otoczenia jest raczej obojętne lub przyjazne. Instynkt łowiecki realizuje głównie poprzez pracę węchową, a nie pogoń.
Ile ruchu potrzebuje bloodhound?
Dorosły pies św. Huberta potrafi spacerować godzinami, szczególnie jeśli ma możliwość pracy nosem. Nie jest jednak impulsywny ani nadpobudliwy. Potrzebuje regularnych, długich spacerów oraz aktywności opartych na tropieniu, ale bez forsowania – zwłaszcza w okresie wzrostu. Najlepiej służy mu spokojny, długodystansowy ruch połączony z wykorzystaniem węchu, a nie intensywne bieganie czy dynamiczne sporty.
Dla kogo nie jest to pies?
- Nie jest dla osób bez konsekwencji i cierpliwości, nie jest psem dla początkujących – mimo łagodnego charakteru bloodhound bywa trudny wychowawczo i wymaga świadomego opiekuna. Wychowanie tego psa wymaga spokojnego, ale bardzo konsekwentnego podejścia, próby siłowego szkolenia zwykle kończą się porażką.
- Nie jest dla tych, którzy chcą psa stróżującego lub obronnego – osoby mile widziane i niemile widziane wita tak samo.
- Nie jest dla osób, które nie akceptują donośnego głosu psa – choć nie jest szczekliwy, jego niski, potężny głos bywa bardzo słyszalny.
- Nie jest dla osób, które nie chcą długich spacerów – to pies wytrzymały, potrzebujący regularnego, długiego ruchu i pracy węchowej.
- Nie jest dla osób mieszkających w bardzo ograniczonej przestrzeni bez możliwości spacerów – duży rozmiar i potrzeba eksploracji zapachowej wymagają dobrej organizacji codziennych wyjść.
Jakie problemy może robić bloodhound?
Problemy z bloodhoundem nie wynikają z agresji ani lęku (to cechy dyskwalifikujące), lecz z jego dużej niezależności, silnego instynktu tropiącego i specyficznej psychiki psa pracującego. Z tego powodu może sprawiać trudności w szkoleniu, zwłaszcza przy niekonsekwentnym opiekunie, i szybko przejmować kontrolę nad sytuacją.
Bloodhound nie reaguje na komendy, co robić?
Zaakceptuj fakt, że to pies bardzo samodzielny, który nie pracuje „dla zasady” ani wyłącznie dla zadowolenia człowieka. Zmień cel szkolenia – pracuj nad tym, by chciał współpracować, a nie był bezwzględnie posłuszny. Stawiaj na motywację, nie presję: jedzenie, pochwała i możliwość dalszej eksploracji zapachu działają lepiej niż wielokrotne powtarzanie komend. Ćwicz w krótkich sesjach, ponieważ rasa szybko traci zainteresowanie przy monotonii.
Pies ucieka za tropem?
Na spacerach w otwartym terenie używaj smyczy lub linki treningowej (10–15 m) i nigdy nie spuszczaj bloodhounda luzem na nieogrodzonym obszarze – to niemal gwarancja problemów. Zanim puścisz psa bez smyczy, upewnij się, że teren (np. ogród) jest dobrze zabezpieczony. Bloodhound podąży za zapachem, nawet jeśli oznacza to opuszczenie posesji. Codziennie zapewniaj mu możliwość pracy węchowej, aby nie musiał szukać jej samodzielnie. Przywołania awaryjnego ucz od młodego wieku, wyłącznie w neutralnych sytuacjach – nigdy w trakcie pracy na silnym tropie.
Bloodhund nie sygnalizuje dyskomfortu, co robić?
To efekt jego łagodnej natury, dlatego odpowiedzialność za reagowanie spoczywa na opiekunie. Nie czekaj na wyraźne sygnały ostrzegawcze – często są bardzo subtelne lub nie pojawiają się wcale. Reaguj już wtedy, gdy pies odwraca głowę, spowalnia ruchy, zastyga lub unika kontaktu. Naucz dzieci zasad prawidłowego kontaktu z psem, m.in. zakazu ciągnięcia za uszy, siadania na psie czy nachylania się nad jego głową. Zapewnij psu w domu bezpieczne miejsce odpoczynku, w którym nikt nie będzie go niepokoił.
Jak karmić bloodhounda?
Bloodhound wymaga bardzo świadomego żywienia, ponieważ wzorzec rasy jasno wskazuje, że błędy dietetyczne szybko odbijają się na jego wyglądzie, ruchu i zdrowiu. To pies bardzo duży, ale nie powinien być ani ociężały, ani zbyt lekki w typie.
Zbyt szybkie przybieranie na wadze u młodego psa prowadzi do osłabienia kośćca, problemów z ruchem oraz wad postawy i chodu. Dlatego należy stosować karmę przeznaczoną dla ras dużych i olbrzymich, o kontrolowanej kaloryczności, z odpowiednio zbilansowanym stosunkiem wapnia do fosforu – bez samodzielnej suplementacji. Dorosły bloodhound nie powinien wyglądać masywnie z powodu nadmiaru tkanki tłuszczowej, lecz dzięki mocnemu kośćcowi i dobrze rozwiniętej muskulaturze. Dieta powinna być wysokiej jakości, bogata w białko zwierzęce, zawierać umiarkowaną ilość tłuszczu oraz podlegać stałej kontroli kondycji (BCS), a nie wyłącznie masy ciała.
Zapewnij psu 2 posiłki dziennie, co zmniejsza ryzyko przeciążenia układu ruchu i problemów trawiennych. Dbaj o odpoczynek po jedzeniu oraz stały dostęp do świeżej wody.
Zdrowie: jakie choroby najczęściej ma bloodhound?
Bloodhound jest rasą zasadniczo zdrową. To rasa o długiej historii użytkowej, selekcjonowana pod wytrzymałość, pracę i funkcjonalność, a nie pod wygląd. Jednocześnie trzeba jasno powiedzieć: to bardzo duży pies, a to zawsze niesie określone konsekwencje zdrowotne.
Typowe choroby bloodhounda to:
- Dysplazja stawów łokciowych
- Rozszerzenie i skręt żołądka
- Defekt przegrody międzykomorowej
- Oko romboidalne
- Ektropium
- Wypadnięcie trzej powieki
- Zapalenie spojówek
Ile żyje bloodhound?
Bloodhound żyje średnio 10–12 lat. Jak na bardzo dużą rasę to wynik całkiem dobry, zwłaszcza u psów prowadzonych zgodnie z ich potrzebami.
Ile kosztuje pies św. Huberta z rodowodem?
Cena szczeniaka bloodhounda z rodowodem w Polsce zwykle zaczyna się od około 3 000–5 000 zł, ale psy po championach kosztują więcej i najczęściej pochodzą zza granicy.
Jak wybrać hodowlę bloodhounda?
Na początku warto sprawdzić, czy hodowla działa w ramach uznanej organizacji kynologicznej (w Polsce najczęściej ZKwP/FCI). Sam rodowód psów rodzicielskich to za mało.
Dobry hodowca bloodhoundów chętnie pokaże dorosłe psy i zwróci uwagę na ich swobodny, elastyczny ruch, prawidłową masę oraz mocny kościec. Psy dorosłe powinny być spokojne, zrównoważone, przyjazne wobec ludzi i pewne siebie. Hodowca otwarcie opowie nie tylko o zaletach rasy, ale również o trudnościach i specyfice pracy z psem tropiącym. Zwróć też uwagę na jego podejście do przyszłego właściciela – odpowiedzialna osoba będzie zadawać pytania o tryb życia, doświadczenie z psami oraz warunki, w jakich bloodhound ma mieszkać. To wyraźny sygnał, że zależy jej na dobru rasy.
Bloodhoundów nie ma w Polsce wiele, dlatego lepiej poczekać na szczenię z przemyślanej hodowli, niż szybko kupić psa, który przez błędy hodowlane lub wychowawcze nigdy nie rozwinie w pełni swojego potencjału.
Jak pielęgnować bloodhounda?
Bloodhound nie jest psem trudnym w pielęgnacji, zwłaszcza w porównaniu z rasami długowłosymi. Ma krótką, gęstą i przylegającą sierść, która nie tworzy kołtunów i nie wymaga skomplikowanych zabiegów. Wystarczy regularne szczotkowanie – najlepiej raz w tygodniu, szczotką o gęstym włosiu, która skutecznie usuwa martwy włos.
Pielęgnacja fałd skóry
Luźna skóra i obfite fałdy, zwłaszcza na głowie i szyi, wymagają regularnej kontroli oraz czyszczenia, aby zapobiec podrażnieniom i infekcjom. Długie, opadające uszy łatwo zbierają brud i wilgoć, dlatego ich systematyczne sprawdzanie i delikatne oczyszczanie to obowiązek każdego opiekuna.
Linienie – jak je ograniczyć w domu
Linienie u bloodhounda jest naturalne – jego krótka, gęsta sierść wypada przez cały rok (intensywniej sezonowo). Regularne szczotkowanie pomaga utrzymać sierść w dobrej kondycji i ograniczyć ilość twardych włosów osadzających się na tekstyliach. Na koniec warto przetrzeć psa irchową ściereczką, aby zebrać pozostałe włosy.
Kąpiel – rzadko, ale porządnie
Bloodhounda kąpie się zazwyczaj wtedy, gdy jest wyraźnie zabrudzony, jednak nie rzadziej niż 3–4 razy w roku, aby utrzymać skórę i sierść w dobrej kondycji.
Szampon, odżywka i płukanie
Do kąpieli stosuj szampony przeznaczone dla psów krótkowłosych – nawilżające lub odżywcze, wzmacniające sierść. Szampon należy rozcieńczyć, a psa umyć dwukrotnie i bardzo dokładnie spłukać. Po kąpieli warto zastosować odżywkę.
Suszenie – obowiązkowe przy tej rasie
Po kąpieli dokładne suszenie jest konieczne, ponieważ wilgotna skóra i fałdy sprzyjają podrażnieniom oraz infekcjom. Najpierw odsącz wodę ręcznikiem, a następnie wysusz psa suszarką, używając ciepłego (nie gorącego) nawiewu, aby nie przesuszyć skóry.
FAQ: pytania i odpowiedzi
Co oznacza nazwa bloodhound?
Słowo „blood” w tym przypadku oznacza „czystą krew” w rozumieniu szlachetnego pochodzenia psa. Dawniej używano określenia blooded hound na psy o udokumentowanym, arystokratycznym rodowodzie, hodowane starannie i selektywnie. Z czasem forma ta skróciła się do „bloodhound”. W drugim znaczeniu nazwa odnosi się do zdolności psa do podążania śladem krwi rannej zwierzyny.
Bibliografia
J.S. Bell, K.E. Cavanagh, L.P. Tilley, F.W.K. Smith, Rasy psów i kotów. Przewodnik weterynaryjny - charakterystyka ras, predylekcje do chorób, wskazania diagnostyczne i terapeutyczne, wyd. Galaktyka, Łódź 2013.
- M. Krämer, 250 rasy psów, wyd. Multico, Warszawa 2008.
- Pickeral, A. Harrisson, Piękne psy, Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o. o., Warszawa 2014.
O autorze
Iwona Łapińska, jestem menedżerką i twarzą marki EMPIRE, pasjonatką zdrowego stylu życia i ekologii w świecie zwierząt. Na co dzień dzielę życie z seniorem Mańkiem (Amstaff, 13 lat) oraz energiczną Lilką (Chihuahua, 2 lata). Moje artykuły opierają się na materiałach naukowych i sprawdzonych składach, jednak zawsze pisane są z perspektywy świadomej opiekunki, a nie gabinetu weterynaryjnego. Wierzę, że „zdrowie zaczyna się od miski”, dlatego promuje prostotę w składzie i hipoalergiczne rozwiązania dla najbardziej wymagających psów i kotów.