Seter szkocki – poznaj najważniejsze cechy psów tej rasy

Grafika źródło: https://pixabay.com/no/photos/hunden-gordon-setter-dyr-portrett-9797280/ 

SPIS TREŚCI

1. Jak wygląda seter szkocki?

1.1. Wzrost i waga setera szkockiego

1.2. Gordon – rodzaje szaty i umaszczenia

2. Seter szkocki – charakter i umiejętności

2.1. Jaki charakter ma seter szkocki?

2.2. Jakie umiejętności ma seter szkocki?

3. Gordon z hodowli

4. Zdrowie setera szkockiego

4.1. Typowe choroby

4.2. Wady według wzorca

5. Jak karmić setera szkockiego?

6. Jak pielęgnować setera szkockiego?

7. Wyprawka dla gordona

8. Ciekawostka o rasie

Data publikacji: 31 sierpnia 2025

Jak wygląda seter szkocki?

Źródło: https://pixabay.com/photos/dog-setter-gordon-animal-4320937/ 

Seter szkocki to pies silnie zbudowany, proporcjonalny i elegancki, łączący wytrzymałość z wdziękiem. Wyróżnia się głębokim, lśniącym czarnym umaszczeniem z wyraźnymi, mahoniowymi podpaleniami. Dostojności dodają mu bystre, łagodne oczy oraz błyszcząca okrywa.

Gordon ma głowę głęboką, wyraźnie dłuższą od kufy, z delikatnie zaokrągloną czaszką i dobrze zaznaczonym stopem. Maska z długą, równoległą kufą, czarnym nosem i ciemnymi oczami wyraża inteligencję i łagodność, a nisko osadzone, opadające uszy dodają harmonii i wdzięku. Szyja jest długa, smukła i lekko wygięta, bez nadmiaru skóry. Jej długość podkreśla subtelną sylwetkę i elegancki sposób noszenia głowy.

Tułów psa jest umiarkowanie wydłużony, z mocnym, ale niezbyt szerokim grzbietem i głęboko osadzoną klatką piersiową. Żebra są dobrze wysklepione, co świadczy o dynamice i wytrzymałości, a lekko wygięty odcinek lędźwiowy nadaje sylwetce równowagę. Ogon jest mocny u nasady, zwężający się ku końcowi. Obfite, proste lub lekko falowane włosy tworzą elegancką „flagę” podczas ruchu.

Kończyny przednie są mocne, proste, z dobrze osadzonymi łopatkami i zwartymi, łukowatymi palcami. Tylne są długie i muskularne – od bioder do stawów skokowych – o silnych udach i dobrze zaznaczonych stawach, zapewniających napęd i stabilność.

Gordon – rodzaje szaty i umaszczenia

Źródło: https://pixabay.com/photos/dog-animal-portrait-gordon-setter-9699166/ 

Seter szkocki ma dwuwarstwową okrywę włosową. Na głowie, przodzie kończyn i końcach uszu sierść jest krótka i delikatna. Na reszcie ciała włos jest średniej długości, prosty i gładko przylegający. Długie, jedwabiste frędzle zdobią górną część uszu, a na tylnej stronie kończyn pojawiają się równie długie i delikatne pióra. Brzuch, klatka piersiowa oraz spód szyi porośnięte są obfitymi frędzlami, które również powinny być gładkie, a nie falujące.

Umaszczenie gordona to głęboka, lśniąca czerń bez żadnych rudych refleksów, z wyraźnym, kasztanowym podpalaniem. Typowe są małe plamki nad oczami (do 2 cm średnicy), obwódka wokół kufy, znaczenia na gardle, piersi i wewnętrznej stronie ud. Na przednich kończynach podpalanie sięga do nadgarstków z przodu i łokci z tyłu, a także występuje wokół odbytu. Dopuszcza się drobne białe znaczenie na piersi, ale każda inna barwa poza opisanymi jest uznawana za niepożądaną.

Seter szkocki – charakter i umiejętności

Setery szkockie to brytyjskie psy myśliwskie, od wieków wykorzystywane do polowań na ptactwo w trudnym, często podmokłym terenie Szkocji. Ich zadaniem było spokojne i metodyczne wystawianie zwierzyny, a następnie ruszanie w pole z myśliwym i aportowanie ustrzelonej zdobyczy. Choć dziś rzadziej widuje się je na łowiskach, nadal zachowują doskonałe zdolności łowieckie, a jednocześnie świetnie sprawdzają się w roli lojalnych psich towarzyszy rodzin.

Jaki charakter ma seter szkocki?

Seter szkocki to pies zrównoważony, lojalny i pełen ciepła wobec ludzi, którym zaufa. Choć z natury jest łagodny i przyjacielski, potrafi być także uparty i niezależny, dlatego potrzebuje cierpliwego, ale konsekwentnego przewodnika. Do obcych podchodzi z dystansem, uważnie obserwując i oceniając sytuację. Dobrze wychowany gordon to doskonały pies rodzinny - delikatny wobec dzieci i wierny towarzysz codziennych aktywności. Jego późne dojrzewanie oraz trudności z wyciszeniem sprawiają, że wymaga czasu, zrozumienia i bliskości opiekuna.

Jakie umiejętności ma seter szkocki?

Gordony to urodzeni myśliwi - doskonale tropią, wystawiają i aportują zwierzynę, nawet w trudnym, bagnistym terenie. Uwielbiają wodę, są odważne i chętne do pracy, dlatego świetnie odnajdują się w aktywnych rodzinach lub u osób, które potrafią zapewnić im ciekawe zajęcia i dużą dawkę ruchu. Potrzebują codziennego wysiłku fizycznego w formie długich spacerów, treningów węchowych, a po zakończeniu wzrostu również biegania przy rowerze. Odpowiednio wyszkolone stają się posłuszne i skoncentrowane. Bez zajęcia mogą się nudzić i próbować ucieczek, dlatego ogrodzony teren wokół domu to bardzo dobre i bezpieczne rozwiązanie.

Gordon z hodowli

Wybór hodowli setera szkockiego to kluczowy krok, który wpływa nie tylko na zdrowie, ale także na charakter i przyszłe życie psa. Dobra hodowla powinna być zarejestrowana w ZKwP (FCI) i prowadzona w sposób przemyślany, z odpowiednią selekcją. Oznacza to, że do rozrodu dopuszcza się wyłącznie psy wolne od chorób genetycznych i neurologicznych. Od hodowcy należy wymagać pełnej dokumentacji: metryk i rodowodów, wyników badań genetycznych (np. na ataksję, dysplazję czy choroby skóry), wyników prześwietleń stawów oraz raportów z przeglądów hodowlanych.

Podczas wizyty warto dokładnie przyjrzeć się psom. Ich skóra powinna być czysta, bez wyłysień czy zmian ropnych, a sierść gładka i lśniąca. Niepokojące objawy to m.in. opuchlizna pyska, zaczerwienione powieki, krosty, drżenia mięśni lub głowy oraz zaburzenia koordynacji ruchowej. Mogą one świadczyć o poważnych schorzeniach neurologicznych lub immunologicznych, na które rasa ma predyspozycje. Należy unikać hodowli, które lekceważą takie symptomy lub nie chcą pokazać psów rodzicielskich.

Dobrze prowadzona hodowla dba nie tylko o zdrowie fizyczne psów, ale także o ich prawidłową socjalizację, przygotowując szczenięta do życia w rodzinie.

Zdrowie setera szkockiego

Seter szkocki uchodzi za rasę dość odporną i silną. Nie jest jednak całkowicie wolny od problemów zdrowotnych. Choć wiele osobników cieszy się długim, aktywnym życiem, istnieje kilka schorzeń, do których rasa ma predyspozycje i o których warto wiedzieć, decydując się na szczeniaka z hodowli.

Typowe choroby

Wśród chorób, charakterystycznych dla tej rasy psów warto wskazać m.in.:

• Dysplazję mieszkową czarnych włosów
• Łysienie wzorzyste
• Zapalenie młodzieńcze tkanki podskórnej
• Niedorozwój móżdżku
• Pierwotną dyskinezję rzęsek
• Rozszerzenie i skręt żołądka

Wady według wzorca

W przypadku setera szkockiego wszelkie odstępstwa od wzorca traktuje się jako wady, których znaczenie ocenia się indywidualnie. Zależą one od tego, w jakim stopniu wpływają one na zdrowie, sprawność i ogólne samopoczucie psa, a także jego zdolność do pracy w polu. Psy te obowiązują próby pracy. Mogą to być zarówno nieprawidłowości w budowie ciała (np. nieprawidłowy ruch, proporcje, umaszczenie), jak i cechy charakteru odbiegające od oczekiwanego zrównoważenia i stabilności emocjonalnej.

Za wady najpoważniejsze, czyli dyskwalifikujące, uznaje się agresję lub wyraźną lękliwość. Cechy te są absolutnie niepożądane u tej z natury łagodnej i opanowanej rasy. Podobnie, każdy pies z widocznymi wadami fizycznymi czy zaburzeniami charakteru, które wykluczają go z pracy i funkcjonowania jako pies użytkowy lub rodzinny, nie powinien być dopuszczany do dalszej hodowli.

Jak karmić setera szkockiego?

Seter szkocki ma duże zapotrzebowanie na energię, szczególnie jeśli na co dzień zapewnia mu się odpowiednią dawkę ruchu, treningi węchowe czy długie spacery. Jego dieta powinna być dobrze zbilansowana, bogata w białko i tłuszcze zwierzęce, które wspierają rozwój mięśni, regenerację po wysiłku oraz utrzymanie zdrowej sierści. Najlepiej wybierać karmy przeznaczone dla psów aktywnych lub ras dużych, zawierające dodatkowo suplementy wspierające stawy (glukozamina, chondroityna) oraz witaminy z grupy B.

U dorosłego gordona należy unikać podawania jednorazowego, dużego posiłku ze względu na ryzyko rozszerzenia i skrętu żołądka. Pokarm najlepiej dzielić na co najmniej dwie porcje dziennie i nie podawać go tuż przed ani zaraz po intensywnym wysiłku. Warto również monitorować sylwetkę psa – seter powinien być szczupły, ale dobrze umięśniony.

Jeśli pies regularnie trenuje lub pracuje w polu, jego dietę można uzupełniać wysokomięsnymi przysmakami treningowymi albo naturalnymi dodatkami, takimi jak olej z łososia, jajka czy podroby. Świeża woda powinna być dostępna zawsze, a szczególnie po aktywności fizycznej.

---

Szukasz pełnowartościowej karmy dla psa?

Sprawdź: Monobiałkowa karma dla psa

---

Jak pielęgnować setera szkockiego?

Pielęgnacja setera szkockiego nie jest szczególnie trudna, ale wymaga systematyczności. Jego piękna, długa sierść potrzebuje regularnego czesania, aby nie tworzyły się kołtuny, zwłaszcza na uszach, łapach i brzuchu. Szczególną uwagę należy poświęcić higienie uszu – nadmiar włosów wewnątrz trzeba delikatnie usuwać, by zapobiec infekcjom, jednak włosa na zewnętrznej stronie ucha nie powinno się skracać.

Pies przeznaczony na wystawy wymaga dodatkowych zabiegów pielęgnacyjnych, które najlepiej powierzyć doświadczonemu groomerowi, działającemu zgodnie z zaleceniami dla tej rasy.

Wyprawka dla gordona

Gdy decyzja o zakupie setera szkockiego już zapadła należy przygotować wszystko, co niezbędne na przyjęcie nowego członka rodziny w domu. W wyprawce dla szczeniaka powinny znaleźć się

• Obroża dla psa

• Kaganiec dla psa

• Smycz dla psa

Kompletując wyprawkę nie zapomnij również o:

• Miskach dla psa

• Legowisku dla setera

• Zabawkach dla setera

• Woreczkach na odchody

• Szczotce do sierści dla psa

• Szamponach i odżywkach

• Adresówce dla psa

• Paście i szczoteczce do zębów

Bibliografia

J. Becker, Rasy psów myśliwskich, wyd. RM., Warszawa 2009.

M. Ceregrzyn, Psy rasowe, wyd. MI Polska sp. z o.o., Warszawa 2008.

E. M. Kramer, 250 ras psów, wyd. Multico, Warszawa 2008.

Seter szkocki (gordon), wzorzec rasy – tłumaczenie ZKwP, zkwp.pl/wzorce/6.pdf (dostęp: 06.07.2025),

Katarzyna Palej

Twórca bloga, pisząca od lat z pasji i doświadczenia zdobywanego w codziennym życiu z psem. Opiekunka czworonoga Mailo - szpica niemieckiego z nieustanie powracającymi alergiami i nietolerancjami pokarmowymi.